Vaak staat het Eurovisie songfestival niet gelijk aan hoogstaande muziek. De beats en de boobies primeren maar al te vaak op de muziek, al werd mijn aandacht dit jaar getrokken door een uitzondering op die regel. De Fransen sturen dit jaar Patricia Kaas naar Moskou met Et S’il Fallait Le Faire, een mooie mix van Franse chanson en hedendaagse jazzy muziek. Of deze inzending kans maakt op de overwinning, weet ik niet, maar ze bevalt me wel.

Ik ben al langer dan vandaag geïnteresseerd in politiek, maar dit jaar mag ik eindelijk voor het eerst naar de stembus. Inderdaad, eindelijk. Het gevoel van machteloos toekijken hoe de grote mensen ons land verprutsen is voorbij. En nu alle media zich helemaal op dit hot topic gooien, kan ik moeilijk achterblijven.

Doe de stemtest

Mijn politieke voorkeur is voor mezelf al redelijk duidelijk — links zal het zijn — al kan een extra test geen kwaad. Zo kwam ik op de (vernieuwde) redactie de stemtest tegen. Bij De Standaard noemen ze het liever Kieskompas, maar het blijkt exact hetzelfde te zijn.

De test is gebaseerd op stellingnames van de verschillende partijen en een prioriteitenlijstje, maar geeft denk ik toch een redelijk goed beeld. Persoonlijkheden en bekwaamheid van de partijen komen niet aan bod, die moet je nog altijd zelf ontdekken.

Mijn resultaat:

Ik ben tevreden met mijn resultaat, al had ik SLP niet bovenaan het lijstje verwacht. Die partij — of de enkelingen die overblijven — spreekt me niet aan, maar haar standpunten komen blijkbaar goed overeen met de mijne. Gelukkig is een partij meer dan standpunten (of zou ze dat toch moeten zijn).

Lijst Dedecker

Nog iets dat ik me in deze tijden van verkiezingsstrijd al meermaals afgevraagd heb: wat wordt het met LDD? In mijn ogen een partij die enkel machtsgeilheid en onkunde uitstraalt, voor vele Vlamingen blijkbaar dé oplossing voor álle problemen. Als vers Humo-abonnee heb ik de artikelen over Dedeckers duistere verleden gelezen en kan ik alleen maar besluiten dat het ver is moeten komen. Hopelijk doen de opkomende schandalen en ongeloofwaardige overstappen zijn partij geen goed. Gelukkig bengelt LDD (en ook Vlaams Belang) ergens ver onderaan mijn resultatenlijstje.

Om af te ronden merkte is vanmorgen dat de redactie zich — gelijktijdig met de start van alle campagnes — in een nieuw kleedje heeft gehuld. Het is al een hele verbetering tegenover de vorige versie, maar toch zouden enkele kleine aanpassingen de site een heel pak gebruiksvriendelijker maken. Meer hierover misschien later, in een volgend bericht.

Ik kan eerlijk zeggen van mezelf dat ik niet veel last heb van vooroordelen. Eén van de weinigen die ik er dan toch heb:

Als het op webdesign en gebruiksvriendelijkheid aankomt, hebben de Belgische overheidsdiensten vaak nog veel — heel veel — te leren.

Daarnet las ik op de — ondertussen toch al enkele keren door mezelf gekeurde — nieuwssite deredactie.be het bericht dat de Belg te veel betaalt voor gsm en internet. Daar moest iets aan gebeuren en dus besloot minister Q een nieuwe website op te starten: bestetarief.be.

Je zou het hobby-misvorming kunnen noemen, maar ik kon het niet laten om mijn kritisch ontwerpoog even op de nieuwe website te laten vallen. De wirwar die ik te zien kreeg, bevestigde spijtig genoeg al snel mijn vooroordeel…

De nieuwe van de Clement Peerens Explosition: eergisteren voor mij nog een ontdekking op stubru, vandaag een aanrader op mijn blog. Voor mensen die hun gevoel voor humor spontaan in de categorie “Humo en aanverwanten” zouden situeren.

Ongeveer twee jaar ondertussen ben ik fan van Muse, de beste rockgroep van het heelal en omstreken. Hoog tijd dus om me zelf eens aan een Muse-song te wagen. Leve de computerinstrumenten!

http://www.netontwerp.com/blog/wp-content/uploads/2009/04/plugin-baby.mp3

Het leek wel gepland, maar net toen ik mijn Nikon D-50 twee jaar had, begaf de flits het. Zo’n ingebouwde uitklapspot, je kent dat wel. Geen garantie meer, dan maar zo laten repareren, dacht ik. Ik schatte de kosten ervan niet erg hoog, maar voor de zekerheid vroeg ik bij Fnac toch maar om een bestek op te sturen. Nu heb ik net het bestek gezien en mijn mond viel open van verbazing.

De prijs die er stond, exclusief werkuren was om en rond de 220 euro. Het gaat hier dus om het vervangen van de flitsprint (wat dat ook moge zijn). Als je weet dat er aparte flitsen van Nikon al te koop zijn voor ongeveer 100 euro, vind ik het wel heel straf dat je meer dan het dubbele kwijt bent voor het repareren van een intern lampje. Moest ik toch van gedacht veranderen en beslissen het bestek af te wijzen, ben ik nog steeds 50 euro kwijt aan bestekkosten.

Met dank aan Fnac…

Mensen kunnen raar doen, vooral als het op auto’s aankomt. Nu ik me zelf ook in het verkeer waag, merk ik dat des te meer. Ieder zijn hobby denk ik dan, maar wat ik daarstraks spotte was wel erg vreemd. Vreemd, freaky, onnozel,… ik zou niet weten welk woord het meest gepast is. Dankzij de gsm-fototoestel-technologie van tegenwoordig ziet u hier wat ik bedoel:

Have a little faith in me – take 1

Have a little faith in me

Vanaf vandaag leest u de blog van een meerderjarige. Dat heugelijke feit kon ik niet achterhouden.

Binnenkort (donderdag om precies te zijn) word ik achttien. En bij verjaren hoort ook het obligate verlanglijstje (dat ik nooit gevuld krijg). Met de meerderjarigheid in het vooruitzicht lijkt de familie guller te zijn dan anders, je wordt toch ook maar één keer achttien. En daarom besloot ik om voor een paar grotere “foliekes” geld te sparen.

Mijn eerste plan: een abonnement op Humo. Dat wil ik al lang, maar daar geef ik niet zo snel mijn “eigen” geld aan uit. Vanaf 26 februari dus elke week in mijn brievenbus: de humor van Jeroom: